PAHPADHA پهپادها

Intelligent Aerospace Center

02128426036
INFO@PAHPADHA.COM

هوانوردی عمومی ایران، چالش های موجود و فرصت های از دست رفته

وبلاگ تین نیوز، مهدی ایرانمنش | انجمن تولید کنندگان هوانوردی عمومی رشد فروش هواپیما در رده هوانوردی عمومی اعم از هوا پیما با موتور های پیستونی، توربوپراپ، و جت های شخصی را 5/4 درصد اعلام نموده است.

Pete bunce، مدیر انجمن فوق تعداد هواپیماهای تحویل شده در سال 2014 را 4542 فروند اعلام کرده که در سال 2013 این رقم 2353 فروند بوده است. همچنین تراکنش مالی ایجاد در حوزه فروش هواپیما در رده هوانوردی عمومی 5/24 بیلیون دلار بوده که نسبت به مدت مشابه در سال قبل 5/4 درصد رشد داشته است.

آمار فوق که توسط انجمن تولید کنندگان هوانوردی عمومی General aviation manufacturers Association(GAMA) ارائه گردیده نشان میدهد رشد قابل توجهی در فروش هواپیمای موتور پیستونی و جت شخصی صورت پذیرفته است که در این میان جت های شخصی citation xls متعلق به سازنده سسنا بیشترین فروش را داشته است و در مقابل فروش و تحویل هلی کوپتر با رشد منفی قابل توجهی روبرو بوده است.


وضعیت هوانوردی عمومی در ایران 
هوانوردی عمومی (General aviation) در سالهای پس از پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی متوقف گردید.در واقع پس از ادغام شرکتهای ایرتاکسی، ایرسرویس، هورآسمان و پارس ایر هوانوردی عمومی ایران کنار گذاشته شده و رسماً صنعت هوانوردی به سمت ایرلاین ها و ایرلاین داری محض متمرکز گردید.

وقوع جنگ تحمیلی، تحریم های یکجانبه و بسیاری موارد دیگر درموجب توقف کامل و رشد منفی این صنعت گردید. رشد منفی به این منظور که علاوه بر اینکه به ناوگان هوانوردی عمومی وسیله پرنده ایی اضافه نگردید بلکه تعداد وسایل پرنده موجود نیز کاهش یافت.

تا سال 1377 مرکز فنون هوانوردی تنها مرکز ارائه دهنده خدمات هوانوردی عمومی و آموزش خلبانی در ایران به شمار می رفت.از سال 1377 تا سال 1380 سه مدرسه خلبانی خصوصی مجوز خود را اخذ نمودند و روزنه امیدی در هوانوردی عمومی کشور ایجاد گردید. همچنین در مردادماه 1379 در فرودگاه آسمان ری خلبان سعیدی و پرویز محمدی اولین هواپیمای فوق سبک در کشور را به پرواز در آورده و هواپیمای شخصی نیز بعد ازپیروزی  انقلاب اسلامی رسمیت یافت.

همچنین در سال 80 در سازمان هواپیمایی ،گروه نظارت بر وسائل پرنده فوق سبک به ریاست خلبان اردشیری تشکیل و در حال حاضر قریب به 200 فروند وسیله پرنده در رده هوانوردی عمومی از فوق سبک تا سبک در کشور در حال پرواز می باشد.

با توجه به آمار ارائه شده در زمینه تحویل و فروش  هواپیما و هلی کوپتر در سطح  جهانی متاسفانه سهم ایران نزدیک به صفر می باشد. از دلایل عمده  عدم رشد این صنعت (هوانوردی عمومی )خلاصه کردن هوانوردی عمومی در رده فوق سبک می باشد. این در حالی است که بر اساس قوانین برای وسایل پرنده تا  وزن هنگام برخواستن 600 کیلو گرم در ورزشهای هوایی واسپرت طبقه بندی شده است. از سوی دیگر ایر تاکسی ها،ایر سرویس ها، خدمات هلی کوپتری، خدمات هوایی خاص و بسیاری از موارد دیگر در رده هوانوردی عمومی قزار گرفته است.

از دیگر موانع رشد این صنعت می توان به عدم هماهنگی در فرودگاه های کشور، نداشتن رویه خاص و نبود تشکل های صنفی و حرفه ایی در این زمینه می باشد. پاره ای از مشکلات صنعت هوانوردی عمومی که مانع پیشرفت آن شده است:

1- عدم جود فرهنگ کافی در زمینه هوانوردی (عموما مردم هوانوردی را وسیله ایی لوکس و غیر قابل دسترس می دانند.)
2- دسترسی نامتناسب به خدمات هوانوردی عمومی  در مناطق مختلف
3- بروز سوانح هوایی متعدد در سال های اخیر در رده فوق سبک
4- پایین بودن بهره وری در حوزه مدیریت هوانوردی
5- تعدد مراجع تصمیم گیری و فقدان مدیریت یكپارچه در صنعت هوانوردی. (در حال حاضر سازمان هواپیمایی کشوری، سازمان صنایع هوایی و ستاد توسعه هوافضا و هوانوردی معاونت علمی ریاست جمهوری هر کدام به نوعی خود را متولی بخش هوانوردی عمومی می دانند)
6- کاهش انگیزه مشارکت بخش خصوصی و سرمایه گذاران داخلی در احداث زیرساختها و خرید هواپیما.
7- ضعف قوانین و مقررات لازم برای جذب سرمایه گذاری های داخلی و خارجی
8- تحریم اقتصادی و محدودیت های جذب سرمایه های خارجی ناشی از آن
9- نارسایی نظام بانكی و ارزی
10- فقدان ناوگان سبك و برد کوتاه متناسب با فرودگاه های کوچك
11- عدم بكارگیری نتایج یافته های علمی و پژوهشی در تصمیمگیری های زیربخش هوانوردی عمومی
12- عدم ارتباط منطقی بین مراکز تحقیقاتی زیر بخش با سایر مراکز مرتبط در سطح داخلی و خارج
13- انحصار در بخش صنعت خارجی در زمینه ساخت هواپیماهای سبک و فوق سبک
14- نارکارآمدی ساختاری در هماهنگی ارایه خدمات به دارندگان وسایل پرنده شخصی
15- فقدان حس توجه و مسئولیت پذیری کافی در خصوص حوادث و سوانح هوایی. (طی سالهای اخیر سوانح متعددی در رده هوانوردی عمومی صورت پذیرفته و سازمان هواپیمایی کشوری کوچکترین موضعی نسبت سوانح نداشته است. شایسته است دوره های بررسی سوانح برای خلبانان شخصی و خصوصی بصورت مستمر برگزار و همچنین دوره های بازآموزی نیز تببین گردد).
16- عدم ثبات مدیریتی در صنعت هوانوردی و بخشهای وابسته به آن (اعم از هوانوردی عمومی و بازرگانی)
17- ایرادات اساسی بر ساختار حاکمیتی صنعت هوانوردی عمومی (همانگونه که ذکر گردید هوانوردی عمومی در ایران صرفا تا وزن 600 کیلو گرم یا همان فوق سبک دیده شده می شود. به نظر می رسد کمیته فوق سبک در سازمان هواپیمایی کشوری به دفتر هوانوردی عمومی ارتقا یافته و ساختار متناسب با رشد آن برنامه ریزی گردد.
18- فقدان سند راهبرد جامع در صنعت هوانوردی عمومی
19- ضعف در قوانین و مقرارات داخلی صنعت هوانوردی و اجرای آنها

شایسته است سازمان هواپیمایی کشوری به عنوان حاکمیت هوانوردی ایران نسبت به ایجاد فضا برای حضور سندیکاها و تشکل های صنفی به عرصه هوانوردی اقدام نموده و با برون سپاری امور مربوطه در رده هوانوردی عمومی  و نگاه توسعه ای به این صنعت بر توسعه و افزایش ناوگان سبک کشور بخش خصوصی را همراه و پشتیبان باشد. در غیر این صورت، سهم کشور ایران از هوانوردی عمومی دنیا ثابت و در صفر مطلق باقی خواهد ماند.

دیدگاه خود را بنویسید

دیدگاه پس از تائید مدیریت منتشر می شود.
 
منوی وب‌سایت